In november dachten de meisjes van het secretariaat dat ze niet of nooit 5 kilometer achter elkaar zouden kunnen hardlopen. En in mei gingen ze allemaal over de finish van de Nijmeegse Marikenloop. Mooi doel gesteld. Prachtig resultaat. Ze konden zich die eerste trainingen nog goed herinneren: we liepen maar een halve minuut hard! Klopt, en gaandeweg gingen ze verder. Trainden ze hard om het gestelde doel te bereiken: de Mariken-medaille binnenslepen.

Op het secretariaat is inmiddels een bescheiden Hall of Fame ingericht. Medailles en startnummers hangen aan de muur. Zeker weten dat er nog meer bij komt, ze zijn druk aan het zoeken naar leuke loopwedstrijden waar ze nog meer van het felbegeerde metaal kunnen halen. Ladies runs, Meidenlopen, Dijkenlopen of Bruggenlopen: alles wordt gescreend op “leuk?” en “kunnen we dat?”. Natuurlijk kunnen ze dat. Die 5 km, die zit al in de pocket.

Gisteren vertelde ik tijdens onze wekelijkse Woensdagtraining dat we gingen afwijken van de route. Er werd wat onzeker gekeken. Óver de 5k heen? Of ik dat wel zeker wist? Jawel. Nu eens niet afslaan bij de 2e slagboom (de Marikenroute van 5k) maar réchtdoor langs het zweefvliegveld, tot bij het kraantje over het spoor. Het was warm, het bos was stoffig, maar we hebben het gered. Het kraantje, speciaal voor alle hardlopers en fietsers door de bewoners van het aanpalende boerderijtje daar aangelegd, gaf verkoeling. Het water lijkt er mágisch. Vervolgens doken we de Biesseltsebaan op, eerst in de klakkende zon, daarna heerlijk in de schaduw van het bos. Aangekomen bij het PCN het spoor overgestoken en weer het bos ingedoken. Mijn ‘wandel-toetje’ werd stug genegeerd. Er werd hárdgelopen! Niet gewandeld! (‘En ik wil naar huis’, mopperde er één…). Ze liepen voor het eerst 9.3 km. 9.3km??? Jazeker. Want als je 5 kunt, dan kun je ook 10…

Soms moet je vertrouwen hebben in je lijf. Niet letten op het kloppen van je hart, maar om je heen kijken en de manshoge varens in het bos zien. Het geritsel van de hagedisjes door het dorre blad op de grond horen. Die hertjes zachtjes zien wegsluipen. En vooral die geur opsnuiven van een bos dat de warmte van de zon heeft geabsorbeerd. Dat lijf volgt je voeten wel, hardlopen is in essentie niets anders dan niet stoppen met je ene voet voor de andere te blijven zetten. En dat je moe bent? Daarvan kun je uitrusten. Dat je voeten branden? Straks wacht je een koel bad. Dat je honger krijgt? Het eten zal je zó goed smaken…

Je kunt meer dan je denkt. Je voeten zijn misschien niet zo groot, maar de hele wereld past eronder.

Het moest er dan ook wel een keer van komen dat ik iemand met mijn verhalen zou infecteren. Ik weet niet meer precies hoe het ter sprake kwam, maar op een mooie dag in oktober 2010 sprak ik met de #meisjesvanhetsecretariaat over hardlopen, en iemand moet een balletje hebben opgegooid: dat zou ik ook wel willen kunnen. Ik moet gehapt hebben: ik kan het je leren. Ze moet gezegd hebben: dat is een goed plan. Want op 1 november 2010 startten we een loopgroepje. Van scratch af. Het aller- aller- allereerste begin van hardlopen. Dat leek toen nog op wandelen. We begonnen met 4 man sterk, en gaandeweg sloten zich een aantal hardlopers aan. Er werd een doel gesteld: de Marikenloop. 5 prachtige kilometers door een minzaam stukje bos in het Nijmeegse domein.

Ze hebben gelopen. Ze hebben gezweet. Ze hebben gelachen. Ze hebben gevloekt. Gebeden. Misschien zelfs gehuild – maar het waren zulke bikkels, dat ik dat niet heb mogen waarnemen. Deze zwaan-kleef-aan-groep, deze #meisjesvanhetsecretariaat, kwamen steeds verder. 10 minuten? Halen we nooit. Hoeveel hebben we gelopen? 20? Dat KAN niet. Jawel. Het kon. Ze konden 25, ze konden 30 minuten. Hell, ze haalden zelfs 45 minuten. Tijdens een werkweek in het buitenland wisten ze de afstand in 38 minuten af te leggen. Stelletje krengen. Zomaar zonder mij. Gelukkig legden we nog geen week later dezelfde afstand samen in 36 minuten af. 2 minuten winst in een week… dat voorspelt nog wat!

En nu is het vrijdag de 13e. Ik zou vandaag een Marikenloopje doen met m’n favo maatje Sari. 5 kilometertjes, niet zoveel, gewoon als laatste rondje. Even bijkletsen, even samen lachen. Want met Sari lopen is altijd een feestje, hoe kort het ook is. M’n hoofd wil niet mee, een fikse pijn op m’n linkeroog gooit roet in het eten. Met de nodige triptanen achter m’n kiezen probeer ik van me af te zetten dat lopen er vandaag niet meer in zit. Ik moet me maar concentreren op zondag, 15 mei, de dag van de Marikenloop, de dag van de #meisjesvanhetsecretariaat.

Ze weten hoe het moet. Ze weten dat ze het redden. De een wat sneller. De ander wat langzamer. Alle tips hebben ze in hun hoofd zitten. Ze weten dat de eerste tien minuten killing zijn. En dat als je doorrent, alle pijntjes verdwijnen. Dat als je vastbijt, je veel meer kan dan je denkt. Ze kunnen 45 minuten. Ze hebben er maar 36 nodig. En dan de ruggen recht voor de foto, alles eruitgooien wat erin zit en trots over de finish gaan.

En ik? Ik ben een watje. Ik kan er nu al helemaal week van worden. Niet van die Marikenloop. Dat was een doel. Die weg daarnaartoe, die is zo veel meer waard. En ik mocht er bij zijn. Getuige zijn. Van 5 vrouwen die weten wat ze waard zijn. Zie ze maar eens rennen, zondag. De #meisjesvanhetsecretariaat. Because they’re girls.

Though girls… My girls…

Trotse Veters….

Eerder die week hadden we al contact. Zie je die temperatuur? Het wordt een wárme, wárme dag! Een starttijd om 14.00hrs is dan niet echt in je voordeel. En inderdaad. De organisatie van de Jaarbeursmarathon nam daags tevoren contact met ons op. Denk om een petje! Denk om water! Denk om UV-factor hoog-hoog-hoog want jongens, het wordt héét!

En zo vertrekken we naar de Domstad voor die Halve Marathon die we – waarom ook weer? – gaan lopen.

Bij aankomst komt de 10K net binnen. Knalrode hoofden. Alsof er een miss-verkiezing voor tomaten heeft plaatsgevonden. Ze kijken met ongeloof naar onze startnummers waarop “Brooks Halve Marathon” prijkt. “Jullie gaan nu nog lopen? Petje af! Het is echt té heet!”. We kijken een beetje trots. Ja, wij gaan nog starten. Het is wel warm. Maar we hebben alles bij ons. Zonnespul factor 50. Een petje. Drinkgordels met voldoende vulling. Bovendien zijn we uitgerust met onze G lucotabs, en daarop durven we alle Halve Marathons aan waarvoor we ons ingeschreven hebben. Dus Utrecht? Eg wel!

De Jaarbeurshal biedt ons verkoeling, een plek om nog wat te eten en te drinken, langdurig en vaak naar de wc te gaan en wat te shoppen bij twee dames die hippe hardloopkleding verkopen. Het is een superplek, die we met wat moeite verlaten om de zindere hitte in te stappen van het startvak, pal voor Hal 1. Om dood te gaan. Zo heet. Collega Jos twittert me nog dat hij na 5K op ons wacht, rechterzijde, bij de Meernbrug, gekleed in een rode polo. Ah. Fijn! Real-time supporters. Daar leven we naartoe!

Nadat het startschot heeft geklonken wordt het al gauw stiller en stiller. Het beton is moordend, de hitte laat m’n hartslag suizen in mijn oren, en dat is het moment waarop ik me realiseer (kilometer 1.39) dat ik nog een lange, lange weg te gaan heb. En als ik die gedachte eenmaal heb toegelaten knaagt er een stemmetje in m’n hoofd dat eerst mild fluistert: dit ga je dus mooi niet redden. Om na nog een kilometer in m’n oor te toeteren: DIT.GA.JE.DUS. MOOI.NIET. REDDEN! Gelukkig is de Meernbrug al in zicht, al is de weg erheen lang. Er worden geen grapjes gemaakt. Geen gesprekken gevoerd. Geconcentreerde koppies focussen op de weg. Is er al een drankpost in zicht? Hoeveel kilometers nog tot er schaduw volgt? Bomen? Wind? Vanuit de verte zie ik een rode polo, op rechts, de afgesproken plek. Je kunt van collega Jos zeggen wat je wilt, maar een man van afspraken is hij zéker, en dat is op dit moment in mijn leven zo fijn. En wat ben ik blij hem te zien! Jos! Hier! Ook loopmaatje Sari, totaal onbekend met deze collega, is zichtbaar blij met de rode polo. Na een korte high-five en bemoedigende woorden van Jos vervolgen we onze weg. Die drankpost moet hier toch echt wel ergens zijn?

Eenmaal de bocht om (en nog één, en nog één) komt dan eindelijk de drankpost in beeld. We vliegen aan op de kartonnen bekers (“Mogen we er twee???”). We vullen onze drankgordels met koel water en gaan opnieuw op pad. Ik had nooit zo’n groen beeld van Utrecht, maar dat moet ik nodig bijstellen: we komen langs een prachtige route met veel groen, veel water en vooral, en misschien kleurt dat mijn beeld voorgoed, het meest meelevende publiek dat ik ooit  tegen kwam bij een hardloopwedstrijd. Overal staan sproeiers buiten, hebben mensen emmers en teilen gevuld met drinkwater. Op verzoek word je natgespoten, je mag zelfs de sterkte van de straal nog afsmeken. Hoe tegenstrijdig het ook mag klinken, de hartverwarmende ontvangst koelt ons pas écht goed af. Een zuchtje wind doet de rest. Dat er van een goede tijd geen sprake meer kan zijn mag dan al duidelijk zijn, maar hey, een miss-wet-t-shirt-verkiezing win ik op m’n sloffen. Dat geldt overigens ook voor de wedstrijd miss-wet-pants, want na een tiental sproeiinstallaties ben ik werkelijk doorweekt. De sfeer zit er goed in, Sari en ik zijn vrolijk en krijgen het zélfs nog voor elkaar een jongedame met doorzettingsproblematiek met ons mee te krijgen. Hoezo je kan niet meer? Je gaat nú toch niet opgeven? Hell no! Het ergste heb je gehad! (En dan moeten we nog 9 kilometer…).

Utrecht heeft mijn hart gestolen. En dat alles door een halve marathon onder barre omstandigheden. Op mijn niet zo finest hour gespot door een studente bij de waterpost. Drama. En wat heb ik een leed gezien onderweg. Oververhitte lopers die op zwart gingen. Ambulances, infusen, isolatiedekens: the works. Te veel, te vaak. Maar dat is allemaal niet meer zo belangrijk. Ook over onze tijd gaan we het maar niet hebben. Highly overrated. En ook niet over die kramp die me op een kilometer van de finish deed braken van de pijn. Een stemmetje in m’n hoofd dat eerst fluisterde: je gaat nu niet stoppen hoor! Om daarna in m’n oren te toeteren:
EN.ALS.JE.NU.NONDEJU.NIET.GAAT.LOPEN.DAN.DOE.IK.JE.WAT!
Nee. Gaan we het niet over hebben.

Maar over Utrecht, het groen, het water, en vooral: het publiek: daar gaan we het nog lang over hebben. Het was een waar feest, daar in de stad!

En nu is het dinsdagochtend. Het gaat goed, voel ik. M’n rug is niet gebroken. En die kuiten, ja die staan wel wat strak, maar het is goed te doen. Over m’n teennagels kun je discussiëren. Pijnlijk is misschien niet het goede woord, maar zéér doen ze toch. Best. Wel. Ik kan bukken, ik kan rekken. En ik loop, voor de toeschouwer die een lichte oogafwijking heeft, best soepel. En dus doe ik een dappere poging tot killer heels. Want ik hou van hakken. Ze maken m’n kuiten… nou ja, killer heels máken de kuiten. Met een korte kreun trek ik m’n stoerste, mooiste en allerhoogste paar onderuit de kast. Half hangend op de bedrand duw ik mijn gekneusde teentopjes in hakken waarvoor ik normaliter m’n hand niet om zou draaien. Maar goeie god, wat doet dit zeer.

Als Kleine Veters mijn slaapkamer binnen komt, de situatie overziet en zijn wenkbrauwen optrekt, ben ik de situatie al niet meer meester. Hij kent het al. Hij weet dat ik in stilte lijd. En dat ik te trots ben om dat toe te geven. Met een kort knikje naar de vetste schoenen van de wereld licht hij zijn hielen: “Ik zou het niet doen. Als ik jou was.” Hij kijkt nog even over zijn schouder “…Maar het zijn jouw voeten….” Rotjoch. Altijd gelijk. Trefzeker kegel ik mijn schoenen terug de kast in. All Stars onder een rokje? Volgens mij is het mode. Met ingang van nu.

Als je vier dames op een kamer met stapelbedden te slapen legt, krijgt zo’n loopweekend al snel iets van een schoolreisje. Inclusief kruimels in bed, slapeloze nachten, rare gewoonten en roze pyjama’s. We waren goed aan elkaar gewaagd. Al die eigenaardigheden die we ontegenzeggelijk meenamen in de hostal-kamer kregen iets kolderieks daar. We hebben lol gemaakt tot onze kaken zeer deden. Het mooie van lachen is dat je er zo heerlijk in door kunt rollen. Met deze roomies kom ik aan m’n jaarquotum dubbel liggen binnen een tijdsbestek van 3 dagen. Prachtig. Zo hard moeten lachen dat je geen geluid meer maakt. De tranen over je wangen voelen rollen en er niets meer tegen kunnen doen. Heerlijk.

Afgelopen weekend renden we samen door de straten van Barcelona. We liepen op een donker ogende zondagochtend naar de regen die met bakken uit de lucht kwam regelrecht de zon in die ons na de finish bij de Arc de Triomphe goddelijk verwarmde. Een race die ik niet makkelijk zal vergeten, omdat ik nooit eerder zo lekker liep. Het is een heftig jaar geweest, en ik heb niet getraind zoals ik had moeten doen, maar bij deze run vergat ik alle zwaarte, verloor ik alles wat me tegenhield en kon ik onverholen blij over de finish gaan. Niet een tijd om over naar huis te schrijven. Niet de race van m’n leven. Maar wel gelopen alsof ik op handen werd gedragen, alsof ik op wolken liep, alsof ik gecoacht werd door een onzichtbare mentor die het beste uit me boven haalde. Zó lopen kost geen moeite. Zó lopen levert alleen maar energie op.

Met één van m’n loopmaatjes sta ik voor het raam van onze stapelbeddenstal. 12 hoog. De stad aan onze voeten. Ik voel wat ze zeggen wil. Dat het zo mooi is. Hier te zijn. Met elkaar. Samen te lopen. Te lachen. Hier naar buiten te kijken.

En ze heeft gelijk. Ik voel de stad in m’n aderen stromen. Hoe langzaam de luiken in m’n hoofd open gaan. Ik glimlach. Dit weekend is het open huis in mijn hoofd. En de mooiste kamer zit vlak achter m’n ogen. Mijn lenzen op de wereld, mijn blik op het leven, mijn oog op Barcelona. Een penthouse, gedecoreerd met speciale vriendschappen en bijzondere gebeurtenissen.

En nu loop ik al dagen te glimmen. Met die medaille, de lelijkste die ik ooit verdiend heb, brandend in m’n broekzak. Mitja Marató de Barcelona in godgruwelijk brons. Je zou er bijna niet van slapen. Zo trots ben ik. Zo blij ben ik. M’n endorfines vieren feest, en ik hoop dat ze dat nog lang blijven doen.

Het is niet alleen leuk en leerzaam om je eigen casuïstiek met loopcollega’s te bespreken. Soms kun je in stilte over de hei draven en luisteren naar wat je co-lopies te bespreken hebben. Je hoort de wonderlijkste verhalen. De verdrietigste geschiedenissen. De beste oplossingen. De vreselijkste omstandigheden. De meest lachwekkende situatieschetsen.

Één van mijn lopies heet Tom, en jawel, hij is dierendokter. Een bijzondere, dat zeker. Niet een die elke hondenkwaal met dezelfde injectiespuit oplost. Van wat ik ervan begrepen heb, bekijkt hij je huisdier op holistische wijze, en dat is wat anders dan de grote-stappen-snel-thuis dierenartsen die ik eerder leerde kennen. Dierendokter Tom ziet er uit alsof hij het kwajongensstadium nooit is ontgroeid. Hij gooit er bij vlagen de meest bizarre zinsnedes uit, die passen bij het eerder geschetste beeld. Iedere andere man die eruit zou flappen wat onomwonden uit zijn mond ontsnapt zou al lang een peut op z’n neus te pakken hebben gehad. Of, bij minder agressieve types, op z’n minst een hele lelijke blik toegeworpen hebben gekregen. Zo niet bij Tom. Zijn ontwapenende glimlach doet ‘m wegkomen met uitspraken waarover ik bij anderen boos zou worden maar bij hem soms slechts mijn wenkbrauwen frons.

Dierendokter Tom heeft ook een andere kant. Als busmaatje op weg naar Berlijn hebben we aardig wat uren stukgeslagen. Behalve een onnavolgbare en soms niet te volgen humor, is Tom een man die graag reflecteert en bespiegelt, en de zaken van de geest afwisselt met meer aardse zaken: welke bouwmaterialen gebruik ik het beste voor de reparatie van mijn platte dak? Soms, heel soms, kom je in je leven bijzondere mensen tegen. Tom beantwoordt in alle opzichten aan dat predikaat.

Afgelopen zondag hijgden we over de hei in de buurt van Molenhoek. We stopten even voor een foto van de loopgroep, met op de achtergrond dat prachtige paarsgroene natuurgeweld. Voor een loopvriendinnetje, dat even wat tegenslag heeft, en een tijdje niet met ons mee zal kunnen rennen. De hei vond ze prachtig, zo zei ze een week eerder, al met weemoed denkend aan al die duurloopjes die ze zou moeten gaan missen. Vandaar die foto. Van haar heide. Van haar loopkluppie.

Je zou hierover moeten bloggen, zei mijn digitale Dierendokter. Mooi verhaal over het lopen, met foto’s erbij. Dat doe ik al, riposteerde ik, en spelde de URL voor ‘m. Ik ga je lézen, riep hij nog, voor hij afsloeg voor een craniosacrale massage bij een confuus konijn.

Gekke man , die Tom. Een bijzondere man, dat is ie. Bij ons loopgroepje wordt ie node gemist als hij een keer weekenddienst heeft. Hij slaat alles op, en op een goed moment borrelt zijn herinnering aan eerdere gesprekken weer boven en vervolgt hij het onderwerp of de conversatie nooit was onderbroken. Tom was de enige die onthield dat ik een cursus Engels volgde, en dat ik het knap moeilijk vond. Iedere week vond hij een nieuwe variant om het onderwerp ter sprake te brengen: Hey, Veters! Hoe gaat het met je cursus, wat was het ook weer, Prostitution in English? That’s my boy… Fetch the Vet!

Waarom vertel ik dit? Was dit niet een blog over hardlopen? Uhuh, zeker wel. Voor m’n English Classes moest ik naar een tweetal TED-talks luisteren. TED staat voor Technology Entertainment Design. Het is een kleine organisatie die zich ten doel stelt kennis en inzichten te verspreiden over de hele wereld. Een inspirerend rondreizend circus van sprekers, toegankelijk voor een groot en breed geïnteresseerd publiek. Anyways, mijn huiswerk bestond uit het beluisteren van twee van de vele TED-lezingen, en ik besloot te luisteren naar de lecture van Dan Gilbert, een psycholoog verbonden aan Harvard University. 20 minuten lang luisterde ik naar zijn uiteenzetting over de vraag waarom mensen gelukkig zijn. Waar het op neer kwam: mensen zijn in staat hun geluk te “synthesizen”. Zelfs na de meest nare ervaringen zijn we positief: ja, het was triest, zo’n burn-out stuurt je door je diepste dal, maar ik heb er veel van geleerd. Of: vreselijk, die rolstoel, maar het is het beste wat me is overkomen. Het grootste gevaar voor dit maken, dit samenstellen van je geluk is het hebben van keuzes. Hoe meer keuzes, hoe lastiger het wordt je geluk “maakbaar” te houden. Sta je voor voldongen feiten, dan ben je beter in staat de zaken samen te voegen tot een happy ending. Een prachtig verhaal, en zeker twintig minuten stilzitten en ademloos kijken en luisteren waard.

To the point…  Eergister liep ik samen met zo’n 20 loopmaatjes der 30. Halbmarathon van Berlin. Nou ben ik niet bepaald ervaren. Maar hey, been there, done that, en deed het dus eergisteren weer. M’n derde halve marathon. Hoewel ik niet echt bijster goed had getraind, begon ik toch met enig vertrouwen aan die reis. Geloof me, het is een prachtige route. Unter den Linden, onder de Brandenburger Tor, langs de Siegessaule, naar Charlottenburg, via prachtige rijke stadswijken naar de Ku’damm, langs de Gedächniskirche, via het SonyCenter naar Checkpoint Charlie, om vervolgens in de buurt van het Rote Rathaus in een totale overwinningsroes te eindigen. Prachtig, prachtig. Ware het niet dat 21 kilometer  echt een róteind is. En daar kwam ik na 11 kilometer al achter. Samen met maatje Henk was ik strak op weg. We liepen mooi op koers, het zou geen beroerde tijd worden. Maar Henk bleef fit, en die glimlach om z’n mond bleek niet wég te branden, zelfs niet met de Zitronentee die ons om de zes kilometer werd geserveerd door goedmoedige vrijwilligers. Ik had het al helemaal gehad, alsof ik naar Tókyo aan het rennen was, maar Henk sleepte me woordeloos aan m’n haren over de bodem van de put: vérder Veters! Immer weiter! Bij het bordje 18 km belandde ik in de krochten van mijn ego – of wat de restanten daarvan leken te zijn. Zelfs Henks bemoedigende woorden kwamen niet meer aan. Om te voorkomen dat zijn tijd beïnvloed zou worden door mijn steeds verder afkalvende voetenwerk stuurde ik ‘m weg: You Go Boy! Weifelend keek hij me aan. Echt? Ja! Ja! Weg jij! Gáán! Hij schoot weg, ik staarde nog een tijdje moedeloos naar z’n schoenzolen, tot ik ook dat profiel niet meer kon onderscheiden . All gone.

Nu heb ik voor noodgevallen altijd een MP3 speler bij me. Want eenmaal alléén ben ik niet meer zoveel waard, en dan heb ik een duidelijke instructie nodig om me weer een beetje in het gareel te krijgen. Die instructie komt meestal voort uit een gebiedende beat. Jumping! Jumping! zong Beyoncé in m’n oor. Ik kon alleen maar denken, kom op met die veters, lopen gij, hou vast die beat. Het schoot door m’n hoofd: ik ga toch niet uitvallen? Nu ik het bordje 19 KM al kon onderscheiden? No way! Geen Veters zou hier het loodje leggen. Geen denken aan. Jumping! Jumping!, na de finish mag je crashen, under no circumstance ga je hier inzakken als de eerste de beste plumpudding. In mijn hoofd visualiseerde ik een coach die me vermanend toesprak: we zijn niet zover gekomen om hier uit te vallen. En nou lopen jij, dan kunnen we daarna tenminste douchen en naar huis. In gebiedende wijs vloog ik uit mijn Zak & As en vervolgde ik m’n laatste kilometers, steeds sneller, Jumping! Jumping!, tot ik Henk weer in het vizier kreeg en hem op enkele meters voor de finish inhaalde. Ik wás er weer. Maar mijn God, wat was ik diep gegaan. Bodemloos, maar dan nog dieper. Eenmaal over de eindstreep schoot een Notartzt naar me toe. Of het wel ging? Nee, of ja, of nee, of ja toch, het ging wel, geen zorgen. Met m’n handen op m’n hoofd, totaal buiten adem en lijkbleek, ging ik richting de medailles. Zo gaaf. Die worden in Berlijn nog ómgehangen. Het meisje dat de egards waarnam keek me plechtig aan. Mooi moment. Niet veel later heb ik m’n mobiel-met-camera in de handen van een Spaanse Schone geduwd. Of ze een foto kon maken. Van mij en mijn medaille. Ofcourse, zei ze met een prachtige tongval.

Twee dagen later brandt de medaille nog in m’n broekzak. Ik heb het toch maar weer mooi geflikt. En ook nog eens 8 minuten sneller dan vorig jaar. Ik voel me helemaal happy met m’n prestatie. En hoe zwart ik het ook inzag, daar rond die 18e kilometer, hoeveel pijn ik ook heb geleden, ik heb m’n geluk helemaal gesynthesized. Ik heb ervan geleerd. Het was een prachtige ervaring. Dit was een goede leerschool. Ik had het niet willen missen. En wat dacht je hiervan: What doesn’t kill you makes you stronger.

En oh ja… volgend jaar gewoon weer. Harder, better, faster, stronger….

Finisher filmpje: zoek de Veters:
http://www.finisherclip.de/de/previews/index/52/F7051

2009 startte bijzonder. Een trainer die zegt dat er meer is na de magische 7heuvelenloop: een halve marathon! We liepen van Apeldoorn via Venlo naar Berlijn, we liepen in Nijmegen, Groesbeek, Beneden-Leeuwen, Parijs, Amsterdam, en nog eens in Nijmegen. Honderden kilometers. Op oude schoenen, op nieuwe schoenen, met t-shirts van gelopen loopjes, sparend voor felbegeerde shirts van nog te lopen wedstrijden. Ik heb er ééntje waarop staat: I AMsterdam. Apetrots ben ik erop. Het t-shirt zit voor geen meter, veel te groot, het zwabbert om mijn tenger lijf, maar níemand anders dan ik alleen zal ooit dit t-shirt dragen. Desnoods als pyjama.

De kluit medailles die inmiddels aan de kroonluchter boven mijn bed hangt begint een gevaarlijk gewicht te krijgen. De lamp schommelt hevig onder de loden last, waarin al dat moois aan prachtig gekleurde linten hangt. Tegenwoordig kun je kiezen: wel of geen medaille na de wedstrijd. Het scheelt je ongetwijfeld inschrijfgeld, een euro of wat. En als rechtgeaard Zeeuws Meisje zou me dat toch moeten aanspreken. Maar de gedachte dat ik medailleloos huiswaarts zou keren is ondenkbaar.

Kinderlijk gelukkig draag ik in trein, bus of auto, op weg naar mijn woonst, het felbegeerde eremetaal om mijn nek. Ik loop er tankstations mee binnen, ga er mee in restaurants zitten, het kan me niet schelen: op die dag ben ik Queen for a Day. En daar hoort zo’n prachtige ketting bij.

In 2009 heb ik mezelf overtroffen. Ik liep een halve M in 2.28 u, om dat binnen een half jaar te verbeteren tot 2.15u. Er zit winst in, dat weet ik zeker. En voor die tweede keer had ik amper getraind: we liepen ‘m gewoon, m’n maatjes en ik. Omdat we overlopen van enthousiasme. Omdat lopen zo leuk is. Ik zou een goede loop-evangelist zijn. In mijn blakend enthousiasme bekeer ik iedereen tot een paar goede loopschoenen, een goedgekozen bosperceel en voldoende tijd om als dartel hert elk onuitgestippeld bospad te begalopperen. Vriendjes en vriendinnetjes, collega’s en familie: ik ben een regelrechte Loop Getuige en sleur iedereen – desnoods aan de haren – naar Heumensoord om daar dezelfde geneugten van fysieke loop-inspanning te ondergaan als ik zelf wekelijks aan den lijve ondervind.

Dat ging dus goed, in 2009. Maar het kan beter. Jaren geleden maakte ik een lijstje voor m’n leven. Maar levenslijstjes of bucket lists hebben de neiging niet korter te worden, naar gelang je er zaken van af kunt strepen. In tegendeel: ze worden langer en langer zolang je tijd niet onbegrensd is. In 2010 wil ik iets belangrijks van mijn bucket list  schrappen. Iets wat er stiekem op is gekropen, zonder dat ik het zag: de heimelijke wens om een marathon uit te lopen. En als het dan éven kan, ook de mooiste van allemaal: de NYC Marathon. Dáár de medaille van te dragen. Dáár het t-shirt van te mogen dragen. Die herinneringen op mijn netvlies te hebben.

Als ik eraan denk lopen de rillingen me over het lijf. Binnenkort start ik met trainen. Ik hoop dat mijn knieën het redden. Dat m’n voeten het overleven. Dat m’n moraal niet breekt. Maar komen zal ie er. Hoe we dat hier in 024 zeggen: al mowwe krûpe!

 Iedere dag dat ik loop, vandaag noodgedwongen op de loopband vanwege de gladheid, tel ik mijn zegeningen. En ik ben vast van plan dat in 2010 vaker te doen, béter, tellen of ik wel goed geteld heb, en die zegeningen stuk voor stuk koesteren. Omdat ik weet dat wat ik realiseer niet voor iedereen is weggelegd. Daarom heb ik besloten in 2010 te gaan lopen voor wie het niet kan. Omdat ziekte haar verhindert te lopen. Omdat je van borsten doodziek kunt worden, en we daar met z’n allen iets aan moeten doen. In 2010 loop ik voor háár. Omdat haar lange haar uitvalt. Omdat ze moet kotsen van de chemo. Omdat ze bang is dat ze haar kind nooit groot zal zien worden. Omdat ze dapper is en doorzet. Daarom. Voor iedere euro die ik spendeer aan het lopen, zet ik een euro opzij: voor haar.

Wil je me helpen in de strijd tegen haar borstkanker? Je bijdrage is van harte welkom. Per gelopen wedstrijdkilometer kun je me sponsoren. Hoeveel je sponsort bepaal je zelf. Alle hulp is welkom.

Gisteren viel de bevestiging binnen. Op 12 juni 2010 loop ik de Broloppet. 21 kilometer, van Denemarken naar Zweden. Voor die specifieke dag zoek ik sponsors (mail me op: mireille024@gmail.com) . Ik zweer het je: op die dag loop ik over water en fladder ik naar de overkant. In 2010 gaat geen brug mij nog te ver.

Toen ik nog maar net was gestart met hardlopen, was ik heimelijk jaloers op de taal die de échte lopers gebruikten. Ze wisselden tips uit over kleding, ondergoed, tepelpleisters, uitharden van voeten, wat te doen bij peesplaatblessures en het correcte gebruik van compressiesokken. Dat ik het blokje nog niet om kon rennen zonder amechtig te hijgen was een teken bij uitstek dat ik never-nooit-nie bij ze zou horen. Maar wat zou ik graag met ze meepraten. Vertellen over hoe de compressiesokken me bevielen. Hoe mijn teennagels het stuk voor stuk hadden begeven bij het rennen van de zoveelste halve marathon. Dat zoogcompressen misschien wel dé oplossing waren in de strijd tegen geschuurde en gehavende tepels. En dat kampferspiritus echt highly ondergewaardeerd was en een prachtig hulpmiddel was ter voorkoming van blaren. Mijn goed ontwikkelde gevoel voor “ken je plaats in de groep” maakte dat ik wijselijk mijn mond hield. Deze conversatie was way over my head.

Inmiddels zijn we vele kilometers verder. Ongemerkt ben ik opgeschoten van een absolute beginner tot een redelijk ervaren loper. Hou me ten goede: ik loop áltijd achteraan. Vraag van mij geen snelheid. Denk niet dat ik de Kenianen naar de kuiten bijt. Maar éénmaal opgestart kan ik blijven lopen. ‘Type dieseltje. Of zwarte kip. Lekker langzaam, lekker lang. Punt is, dat je niet zover kunt lopen zonder ook last te krijgen van ongemakken. Mensen zijn namelijk niet gemaakt om belachelijk ver te rennen. Heb je het geitje bijna te pakken, werp je speer, dood het, eet het op. Klaar. End of story. Geen voorloper van de huidige mensenstandaard sloofde zich zo uit om uiteindelijk een stuk metaal aan een touwtje om de nek te kunnen hangen. De tragiek van de competitieve mens.

Terug naar de ongemakken… als ik in mijn loperskudde kijk, zijn er blessures galore. Van bilspieren die bij de minste inspanning in de hens lijken te staan tot arthrose in knieën, van oprispende maagzuren tot brandende peesplaten, van hielspoor tot shinsplints, er is een hoop ellende te bespeuren in mijn sport. Om nog maar niet te spreken van specifieke vrouwenkwalen: om de haverklap moeten plassen vanwege die zwakke blaas, pijnlijke borsten ondanks de betonnen sportbh’s die van iedere vrouw een jongetje weten te maken, pijn in de onderrug die meer dan killing wordt bij afstanden waarover je langer dan een uur loopt. Maar wat een echte hardloper typeert is dat een beetje pijn meer of minder ‘m niet uitmaakt. Daar loop ik wel doorheen. En het wonderlijke is: door de meeste pijntjes en ongemakken kún je ook heen lopen. Geef het een uurtje, bijt even flink op je tanden, probeer vooral even niet te vóelen, en lóóp, lóóp, lóóp!

Dat hardlopers ver kunnen gaan, soms té ver, blijkt uit het aantal uitgemergelde renschoenen dat na een marathon kokhalzend over de hekkens hangt. Er wordt niet gepauzeerd bij één van de vele mobiele toiletten die unterwegs te vinden zijn: laat maar lopen! Nu stoppen = tijdverlies = het aan flarden vliegen van een beoogd PR op deze afstand! Eens vond ik op mijn vele struintochten op het web deze foto:

In eerste instantie moest ik erg lachen. Het zal je gebeuren. Maar het drama hier is zoveel groter dan het leedvermaak dat ik voelde bij de eerste keer dat ik deze foto zag. De eerste reacties? Beláchelijk! Doe je toch niet! Maar deze jongen laat precies zien wat fanatieke hardlopers typeert: de drive om door te gaan no matter what… Het gaat wel over, het zal wel zákken, het wordt wel béter, nog even en je ziet er níets meer van. Of ie er zelf helemaal in gelooft weet ik niet: de blik op z’n gezicht spreekt boekdelen, en ik vermoed dat hij zelf ook wel waarneemt dat ie enorm stinkt. Maar het verlies van decorum is geen reden z’n droom op te geven. Over die thin blue line zal hij uiteindelijk overwinnen. Wie? Zichzelf waarschijnlijk. En al z’n imaginaire draken en demonen die ‘m achtervolgen. Hij zal er komen, die medaille om z’n nek voelen, en uiteindelijk vergeten dat hij ooit zo heeft gelopen. Iedereen weet dat je soms iets moet verliezen om te kunnen winnen. Overigens: de foto is gebruikt voor een “inspirational poster”, geheel volgens Amerikaanse standaard, voorzien van het onderschrift: Believe & Succeed. Hij geloofde er in. En het werd een succes.

Nu beginnen mijn teennagels het te begeven. Eén heeft ontslag genomen, de rest zal snel volgen. Het zal afzichtelijk zijn, als ik m’n teenslippers aan heb. Prachtige gelakte nageltjes had ik. En dan is er nu in ieder geval al één verdwenen, en die teen is nu voorzien van een mengeling van huid met nieuwe nagel. Het ziet er niet uit. En eigenlijk vind ik dat heel erg. Maar het hoort er bij. Teennagels is voor woossies. Dee dat geen pijn, vraagt zoonlief met een beetje een vies vertrokken koppie, afkeurend wijzend op dat stumperige teentje. Nee, zeg ik stoer. Daar voel je eigenlijk helemaal niets van.

PS: het verhaal van deze marathonloper is te vinden op deze site >http://mixmakers.net/other/my-first-marathon-experience/

Vandaag heerlijk gelopen. Mijn zondag-ochtend-duurloop. Het begon nogal benauwd: warm weer, flink bewolkt, hoge luchtvochtigheid. Nog maar net aangeland bij de warming up na een minuut of 10 inlopen en ik was al bezweet. Het loopgroepje is flink uitgedund: er zijn nogal wat vakantiegangers en de zondagochtend is dan niet het meest populaire moment om vroeg uit de veren te gaan voor een loopje. Maar ik wás er, en het voelde heerlijk. Mijn loopmaatje was er ook, en met haar is het altijd goed converseren. Of het nu om melige flauwekul gaat of om serieuze onderwerpen: met haar is het altijd fijn lopen. Bovendien is ze een fantastische tempo-maker. Zeer consequent in de gekozen snelheid. Soms valt die me zwaar, maar eenmaal in haar cadans kan ik het hardlopen lang volhouden. 

Maar goed, deze zondagochtend dus. Terwijl de eekhoorns en de mieren nog enigszins wazig herstelden van het beukenotentaartenfeest dat ze tot diep in de nacht hebben gevierd (vrij naar Toon Tellegen) liepen we daar, in die benauwde hitte. Een paar honderd meter verwijderd van Het Kraantje Waarnaar Je Kunt Verlangen (bij het zweefvliegveld) floot de trainer voor rechtsaf. Hey! Uh! Wacht! Hij bleek onverbiddelijk. Geen kraantje; réchtsaf. Ik sukkelde wat mopperend door, maar na een poosje begon ik dan toch weer steeds makkelijker te lopen. Het dooie punt voorbij. Ja. Het was warm. Ja. Het was benauwd. Ja. Het was heerlijk om op dit moment door het bos te mogen hollen terwijl de rest van Nederland nog in zijn bed lag te stinken.

Ik heb al eerder met lof gesproken over de functies van een loopgroep. En als je zo’n groep opdeelt in individuen, dan heeft iedereen wel iets waardevols in te brengen.  We hebben bovendien allemaal dit gemeen: een passie voor het rennen. Bij de één wat groter dan bij de ander, maar die wens om daar op een zweterige zondagochtend te staan, gold in ieder geval vandaag voor ons allemaal. En dat terwijl er warme comfortabele bedden, heerlijke landerige ontbijtjes met stápels kranten en tuinen vol onweerstaanbare aantrekkingskrachten waren die de concurrentie stevig aangingen met onze loopwensen. Hulde! Driewerf Hulde voor dit setje Stoere Bikkels!

Er is één Stoere Bikkel, hij noemt zichzelf een Silly Walker, die hier wat nader toelichting behoeft. Hij noemt me een Drama Queen, en eigenlijk zit hij er (soms) niet eens zo ver naast. Hij is dol op renrokjes, maar eigenlijk begrijp ik niet waarom. Hij leest al mijn blogs, al is hij de enige in de hele wereld. En hij is een absolute running addict. Ik verzin dit niet. Het staat zelfs op z’n shirt. Ik ken ‘m nog niet zo lang, deze Silly Bikkel. Het selecte clubje “Berlijngangers” (halve marathon, april 2009) beleefde een goede voorbereiding, gezamenlijk, en de busreis gaf wat verrassende invalshoeken op personen die ik eerder slechts kon herkennen aan hun schoenzolen. Zo ook met deze malle bikkel. Die z’n kuitbeen brak tijdens een training, maar toch doorliep (ben je dan een bikkel of niet?), maar die ook tussen alle kwinkslagen door wat zachtere kanten van zichzelf durfde te laten zien. Hij zat me flink op mijn huid, vanochtend, en ik had ‘m gewaarschuwd: ik zou hem wel eens flink aanpakken – in tekst, want daar ben ik beter in dan in terugkaatsende opmerkingen die opvallen vanwege hun adremmiteit. Maar eigenlijk kan ik dat niet. Hem tekstueel op z’n nummer zetten. Dat zou een beetje silly zijn. Want alle individuen in mijn loopgroep voegen iets toe aan die sport die ik zo leuk vind. En dat geldt ook voor hem: deze beetje naïeve, pret-ogende malle kwinkslagende loper, die zo mogelijk nog erger verslaafd is aan rennen dan ondergetekende. Als dat z’n ergste zonde is, dan hoop ik dat ik nog lang mag kijken naar zijn schoenzolen, dat hij me met grote regelmaat terug “op-lus-t” en dat we allebei nog maar veel plezier beleven aan die samenbindende factor: rennen tot je erbij neervalt.

Hey, silly running addict, als je dit leest, dit gaat over jou.

Ik had me voorgenomen nog iets te eten, deze middag. Maar net dat éne moment dat het goed uit kwam was ik verdiept in de vele mails die nog op me lagen te wachten na een paar dagen afwezigheid. En ik ken mezelf. Passeer ik dat momentum waarop mijn lijf zich duidelijk roert (IK-HEB-HONGER!) dan hoef ik daarna ook niets meer. De honger verdwijnt en ik kan uren verder gaan zonder dat er ook maar een knaagje door mijn maagje trekt (vrij naar I’m so rumbly in my tumbly van Winnie the Pooh).

Maar dan moet je níet gaan hardlopen. En al mijn zinnen stonden bij het opstaan al naar rennen. Eindelijk! Het liefst vér en heel hard. Dus trok ik om vijf uur met zorg mijn wonderslofjes aan, gooide mijn tassen in mijn auto en wég was ik – nadat ik nog een extra glucotabje had weggezogen, want ergens voelde ik wel aan dat dat niet helemaal goed zat met mijn bloedsuikerspiegel.

Ik had het kunnen weten. Ik wist het. Natuurlijk wist ik het. Na een korte sprint úit de parkeergarage knalde ik de hete zon in. En dat terwijl ik de dag in de airco had doorgebracht. De hitte sloeg me als een moker in mijn nek. Even wennen, dacht ik nog, terwijl ik de bomen van de Erasmuslaan in het vizier kreeg. Zometeen loop ik in de schaduw, dan gaat het vast beter. Het prachtig aangelegde nieuwe rode fietspad zag er aanlokkelijk uit: dwars door een prachtig bomendecor. Aan het eind van de Erasmuslaan stond ik met een bonkend hoofd tegen een boom aangeleund. Zwarte sterretjes? Of zwarte sneeuw? In ieder geval iets met zwart en het ruiste erg in mijn oren. Oef. In een wat rustiger tempo hervatte ik mijn dribbel, maar de St Anna had alléén maar een gemeen heet zonnetje voor me in petto. Leuk als ik hier tegen de keien zou gaan, in het zicht van Jan en Alleman, bedacht ik me nog.

Het zou mijn eigen schuld zijn. Ik ken het belang van goed voedsel. Van tijdig eten. Van meerdere maaltijden, verspreid over de dag. Ik heb niet héél veel reserves, dus niet eten en dan je lijf aan een inspanning onderwerpen in de klakkende zon is niet wijs. Dat is me eerder overkomen. Ook toen ging ik tegen de vlakte. Sommige mensen leren nooit van de fouten die ze maken. Ik schaar me met liefde en plezier onder die categorie. Deze ezel kan zich rustig nog een paar keer fiks verwonden aan die zelfde goeie ouwe steen. Leg ‘m daar maar neer, ik raak ‘m vanzelf nog wel eens.

M’n loopje heb ik braaf uitgelopen. Let wel: op mijn tandvlees, en slechts het schamele aantal van 5 luizige kilometers. Ik had honger, ik had dorst, ik had het snot voor ogen. Ben meteen in mijn auto gestapt en naar de Appie gereden. Om een fikse maaltijdsalade. Een flink stuk geitekaas. Een liter yoghurt. Want een lijf moet je onderhouden. Al ben ik geen Goddess, je lichaam heeft verzorging nodig. Godenvoedsel. Eten. Fruit. Vitaminen. Water. Zórg. En ik mag in mijn handjes knijpen dat dat in mijn leven zo rijkelijk voorradig is.

Over het belang van voeding voor hardlopers bestaan diverse sites.
Op Run The Planet vind je informatie over hydration.
De site How to be fit geeft je een overzicht van de juiste voedselinname bij het hardlopen.
Als je RUNNING, HYDRATION, NUTRITION invult in google, word je overspoeld door alle sites die zich bezig houden met sport en voeding. Zeker een avondje browsen waard.

Maar eigenlijk komt het allemaal hierop neer: gewoon je gezond verstand gebruiken.

Alleen voor noodgevallen: glucotabs. Snelle suikers voor als die hongerklap je echt in your face raakt. http://www.glucotabs.nl/