Ode to Joy

Ooit was ik een niet-loper. Je pas versnellen, een holletje maken, het op een lopen zetten, rennen: het was niets voor mij. Het einde van de straat haalde ik in geval van nood slechts compleet buiten adem. Meer zat er niet in.

Het is inmiddels ruim anderhalf jaar geleden dat ik tóch die hardloopschoenen maar heb aangetrokken. Ik was bereid mijn lichaam aan het werk te zetten, en sinds dat moment ben ik officieel verslaafd aan hardlopen. Aan de outfit kan het niet liggen. Ik heb weinig op met de niets verhullende tights en de strakke technische shirtjes. Om over die schoenen nog maar te zwijgen. Ieder elegant voetje ondergaat een metamorfose tot onvervalste horrelvoet in die oerlelijke klompen. Je kunt ze nog optuigen met een leuk kleurtje, een vrolijke veter, maar echte gratie zul je er niet mee verkrijgen.

Wat hardlopen de moeite waard maakt? Het valt bijna niet uit te leggen. Het zweten tot je jezelf ruikt. De pijn in (in willekeurige volgorde) knieën, tenen, heupen, rug, nek of (bij mannen dan) tepels. De regen die op je kop gutst. IJskoude vingers bij -5. Het gevoel dat je op een tennisbal bent gestapt na 20 kilometer asfalt vreten. Een vervelende teek die zich onder het randje van je sok heeft genesteld. Of het benauwde gevoel dat je al 10 km lang moet plassen, maar geen geschikte plek kunt vinden tenzij je je billen wilt blootstellen aan een compleet brandnetelbos op knielhoogte. Ik noem slechts enkele van de ongeneugten.

Toch durf ik me verslaafd te noemen. Zonder meteen te wijzen naar die stofjes, die endorfines, die zorgen dat je níets meer voelt van al die ongenoegens die ik hierboven nog beschreef. Maar er is meer. Zóndag was er meer. Heumensoord is een prachtig bos, er is een hoop te zien, maar als er een hele horde hardlopers door de bossen trekt, pratend, lachend, stampend, is er weinig meer te horen of te zien van de oorspronkelijke bewoners. Behálve zondag. Terwijl ik met Danny sprak over de weemoed om nooit uitgestoken examenvlaggen, we allemaal het pad goed in de gaten hielden omdat er nogal wat boomwortels op zoek waren naar zwakke enkels, schoof er, vanuit het níets, zomaar een hertje op het pad. 20 meter, niet meer, vlak voor ons. Ik zweer je, geen konijn, geen eekhoorn, zelfs geen dolgedraaide pissebed laat zich zien als wij er als een horde olifanten aan komen stampen. En toch stond ze daar, op het pad, en ze keek me récht in mijn ogen. Het duurde maar een fractie van een seconde voor ze doorhad dat die colonne stampend op weg was naar háár en verdween… we slopen op onze tenen verder – waarheen was ze gegaan? De achterhoede zag haar nog, terwijl er strak door de boschages werd gekeken. Het momentum was voorbij, en ik voelde me rijk. Was ik thuisgebleven, in mijn warme bed, ik had haar gemist. Dood- en doodzonde.

Sinds anderhalf jaar ben ik lid van een loopgroep met een naam die ik vol trots uitspreek. Ik ben een FUNrunner. Ten voeten uit. En die lelijke schoenen neem ik voor lief. Ik loop voor mijn plezier en heb daarbij prachtige mensen ontmoet. Die anders misschien niet op mijn pad waren gekomen. Mooie karakters, met elk hun eigen verhaal, over gemiste vlaggen, trotse kunstwerken, prachtig werk, mooie liefdes, bijzondere geschiedenissen. Ik heb veel geleerd, over veters strikken, looptechnieken, chi-running, pasta-maaltijden en koelen-koelen-koelen bij pijn. Maar er is meer. Veel meer. De reden waarom ik ren is gelegen in kleine dingen. Zo vond ik vorige week nog een prachtige foto in mijn brievenbus, een onderweg-foto van de 7heuvelenloop, waarop ik, breed lachend, met mijn 2 loopmaatjes sta. Omdat dat moment zo prachtig was. En dat was het. Dat ís het. Ontroerend mooi.

Van de overstekende ree heb ik geen foto. Alhoewel ik mijn Nokia95 altijd met me meedraag, en het een koud kunstje was geweest haar vast te leggen in prachtige pixels. Ik heb het niet gedaan. Omdat dat moment zo prachtig was. En dat was het. Dat ís het. Tranentrekkend mooi. Een simpel, mooi hertje. Op een gewone, vroege zondagochtend. Hoe rijk wil je worden? Thanks, deer.

ree

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: