Rain down on me

Muziek is belangrijk voor me. In alle schakeringen die mijn karakter kent, klinken bijpassende tonen. Ik heb een hoofd vol woordjes, zinnen, refreinen, coupletten, afkomstig uit een leven lang muziek luisteren.  Als ik mijn losse veters eenmaal heb gestrikt voor een duurloopje, gaan de onvermijdelijke dopjes op mijn oren en loop ik mijn rondje terwijl de mooiste ritmes door mijn hoofd denderen. Want dat doet mijn muziek meestal wel als ik hardloop: flink dénderen.

Vandaag is zo’n loopdag. De regen komt al sinds vanochtend onophoudelijk met bakken uit de lucht. Er lijkt vooralsnog geen eind aan te komen. Aan de einder is het nog net zo grijs-grauw als boven mijn hoofd. Vandaag heb ik een boze dag. Dat gebeurt wel eens. Dat er van alles fout gaat. Waar ik in de meeste gevallen zelf de hand in heb gehad. Een niet zo goede hand. Zo’n dag dus. In plaats van me verder met het hele arsenaal aan stokken te slaan, heb ik besloten een uur goed te gaan lopen. Goed moe worden, zodat ik de wereld daarna weer in vol perspectief kan zien. Terwijl ik de deur achter me sluit, petje op, wonderslofjes aan, klik ik mijn mp3 speler aan. Ik weet precies waar ik starten moet. Een nummer dat me droevig stemt, kwaad maakt, dat me in volle vaart laat starten tot ik naar adem happen moet. Dinand Woesthoff zet in….

I’ve been running trough this town
I’ve been combing every street
I’ve been searching for the reason within reasons
Been searching for the higher ground in me

And I’ve been trying to surrender
To trust in every word
All my days in misery
Someone could have taken them from me….

Tak-tak-tak, snelle voeten scheren over stoepen, stoepranden, fietspaden, oversteekplaatsen, vluchtheuvels. Rennen Vaal, rénnen. Let it all just rain on me… yeah!

Na 4 minuten racen tegen de klanken van Kane hijg ik uit tegen een hek. De koude lucht scheert pijnlijk langs mijn luchtpijp. De neiging om te kokhalzen kan ik amper onderdrukken. Na een minuut ben ik weer een beetje bij zinnen en zap ik door tot een wat ren-vriendelijker nummer. Skip-skip-skip, nog ééntje van Kane. Vrolijker, lekker snel, m’n voeten jagen de stoeptegels na.

I’ve got something to say,
When it feels right,
I’ll take the rough ride
And trust the hearts guide,
Oh I know,

So many places to go,
I tell you when it feels right,
I’ll choose the dark nights,
Over the daylight,
Oh I know.

Het regent nog steeds, maar met dit nummer lijkt het net of de zon een wak in dat wolkendek probeert te kraken. Onzin natuurlijk, het regent nog net zo hard, mijn petje is nu al doorweekt en de druppels vinden hun weg langs het randje van de klep naar beneden. Maar de muziek vindt z’n weg naar de mooiere kleuren van mijn gemoed. Ik laat de stad achter me en loop een bospad in. De grond is verzadigd van zoveel hemelwater, een jeep heeft van de plassen vette modderpoelen gemaakt. Ik probeer wat te springen, links-rechts, links-rechts, maar als ik éénmaal een plas vol heb geraakt, besluit ik om dan maar gewoon dwars door de zut heen te gaan. En het voelt heerlijk, spetters tot hoog boven mijn hoofd. Het wit van mijn sokken is na een paar honderd meter diep gaan niet meer te onderscheiden. Een paar langzame nummers dienen zich aan. Hell no! Ik spoel gauw door, skip-skip-skip tot ik 3Door Down vind: KRYPTONITE. Mijn benen gaan sneller en sneller, mijn passen worden langer, ik spring-ren door de modder, onverslaanbaar, supersterk, het lijkt wel of ik vlieg…

 If I go crazy then will you still
Call me Superman
If I’m alive and well, will you be
There holding my hand
I’ll keep you by my side with
My superhuman might
Kryptonite !

Zo langzamerhand tekent zich een vette grijns af op mijn gezicht. Als ik met mijn tong langs mijn lippen ga proef ik zout zweet en modder tegelijk. Dit is geen afzien meer. Ik ben een klein uur aan het rennen en ik voel me heerlijk. Mijn bovenbenen voelen vermoeid aan, maar het rakelings over stronken en boomwortels scheren geeft me een oppermachtig gevoel. Ik probeer dwars door het bos van het ene pad naar het andere te lopen, schielijk tussen brandnetels schietend, bukkend onder laaghangende takken door, het kan me niets meer schelen. De enige muziek die ik hoor is die van mijn ademhaling, zwaar en gejaagd, kreunend als ik spring, alle kracht zit in het trotseren van de paden, de obstakels, de grenzen van mijn eigen lijf. Als ik op het volgende pad kom, dringen Hall & Oates zich aan me op. Ik moet hard lachen. Precies het goede moment! She’s a maniac… Yep, she is.

There’s a cold kinetic heat
Struggling stretching for the peak
Never stopping with her head against the wind

She’s a maniac, mániac on the floor….

Ik mag dan niet het lijf van Jennifer Beals hebben, in mijn beleving ga ik met evenveel vuur tekeer als zij in Flashdance deed.

Op de laatste klanken van Hall & Oates struikel ik het bos uit. Ik moet lachen om mijn eigen klunzigheid. Iedere boomstam gemist en nu ga ik op het laatst half onderuit. Over mijn kuit sijpelt een straaltje bloed. Frons mijn wenkbrouwen. Huh? Ik heb het niet gevoeld. Mijn hoofd was leeg, mijn lijf was hard aan het werk. Geen tijd voor flauwekul. Hier Werd Gerend.

Een dribbeltje terug naar huis. Maria Mena begeleidt me, liefelijk zingend:

All this time,
All this time,
You have had it in you,
You just sometimes need a push….

De hemel scheurt open en een stortbui is mijn deel. Ik drijf. Lachend. Het is oké zo. Ik kan er weer tegen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: