Archive for augustus, 2009

Silly Running Addict

De dag begon beroerd. Slecht geslapen na een avond van krampen. Vroeg in bed gekropen, maar dat hielp weinig. Tegen de ochtend viel ik pas in slaap. Om er om half 8 achter te komen “dat ik nog wel een half uurtje mocht soezelen”. Ja, dát werkt dus niet. Dus om tien over half 9 schrok ik wakker: shit! Verslapen! In noodtempo mijn boterhammen gesmeerd, omgekleed, gewassen, auto gepakt om vervolgens het sportcentrum in te rennen. Ik was er. Net op tijd.

Vandaag heerlijk gelopen. Mijn zondag-ochtend-duurloop. Het begon nogal benauwd: warm weer, flink bewolkt, hoge luchtvochtigheid. Nog maar net aangeland bij de warming up na een minuut of 10 inlopen en ik was al bezweet. Het loopgroepje is flink uitgedund: er zijn nogal wat vakantiegangers en de zondagochtend is dan niet het meest populaire moment om vroeg uit de veren te gaan voor een loopje. Maar ik wás er, en het voelde heerlijk. Mijn loopmaatje was er ook, en met haar is het altijd goed converseren. Of het nu om melige flauwekul gaat of om serieuze onderwerpen: met haar is het altijd fijn lopen. Bovendien is ze een fantastische tempo-maker. Zeer consequent in de gekozen snelheid. Soms valt die me zwaar, maar eenmaal in haar cadans kan ik het hardlopen lang volhouden. 

Maar goed, deze zondagochtend dus. Terwijl de eekhoorns en de mieren nog enigszins wazig herstelden van het beukenotentaartenfeest dat ze tot diep in de nacht hebben gevierd (vrij naar Toon Tellegen) liepen we daar, in die benauwde hitte. Een paar honderd meter verwijderd van Het Kraantje Waarnaar Je Kunt Verlangen (bij het zweefvliegveld) floot de trainer voor rechtsaf. Hey! Uh! Wacht! Hij bleek onverbiddelijk. Geen kraantje; réchtsaf. Ik sukkelde wat mopperend door, maar na een poosje begon ik dan toch weer steeds makkelijker te lopen. Het dooie punt voorbij. Ja. Het was warm. Ja. Het was benauwd. Ja. Het was heerlijk om op dit moment door het bos te mogen hollen terwijl de rest van Nederland nog in zijn bed lag te stinken.

Ik heb al eerder met lof gesproken over de functies van een loopgroep. En als je zo’n groep opdeelt in individuen, dan heeft iedereen wel iets waardevols in te brengen.  We hebben bovendien allemaal dit gemeen: een passie voor het rennen. Bij de één wat groter dan bij de ander, maar die wens om daar op een zweterige zondagochtend te staan, gold in ieder geval vandaag voor ons allemaal. En dat terwijl er warme comfortabele bedden, heerlijke landerige ontbijtjes met stápels kranten en tuinen vol onweerstaanbare aantrekkingskrachten waren die de concurrentie stevig aangingen met onze loopwensen. Hulde! Driewerf Hulde voor dit setje Stoere Bikkels!

Er is één Stoere Bikkel, hij noemt zichzelf een Silly Walker, die hier wat nader toelichting behoeft. Hij noemt me een Drama Queen, en eigenlijk zit hij er (soms) niet eens zo ver naast. Hij is dol op renrokjes, maar eigenlijk begrijp ik niet waarom. Hij leest al mijn blogs, al is hij de enige in de hele wereld. En hij is een absolute running addict. Ik verzin dit niet. Het staat zelfs op z’n shirt. Ik ken ‘m nog niet zo lang, deze Silly Bikkel. Het selecte clubje “Berlijngangers” (halve marathon, april 2009) beleefde een goede voorbereiding, gezamenlijk, en de busreis gaf wat verrassende invalshoeken op personen die ik eerder slechts kon herkennen aan hun schoenzolen. Zo ook met deze malle bikkel. Die z’n kuitbeen brak tijdens een training, maar toch doorliep (ben je dan een bikkel of niet?), maar die ook tussen alle kwinkslagen door wat zachtere kanten van zichzelf durfde te laten zien. Hij zat me flink op mijn huid, vanochtend, en ik had ‘m gewaarschuwd: ik zou hem wel eens flink aanpakken – in tekst, want daar ben ik beter in dan in terugkaatsende opmerkingen die opvallen vanwege hun adremmiteit. Maar eigenlijk kan ik dat niet. Hem tekstueel op z’n nummer zetten. Dat zou een beetje silly zijn. Want alle individuen in mijn loopgroep voegen iets toe aan die sport die ik zo leuk vind. En dat geldt ook voor hem: deze beetje naïeve, pret-ogende malle kwinkslagende loper, die zo mogelijk nog erger verslaafd is aan rennen dan ondergetekende. Als dat z’n ergste zonde is, dan hoop ik dat ik nog lang mag kijken naar zijn schoenzolen, dat hij me met grote regelmaat terug “op-lus-t” en dat we allebei nog maar veel plezier beleven aan die samenbindende factor: rennen tot je erbij neervalt.

Hey, silly running addict, als je dit leest, dit gaat over jou. 🙂

Advertenties

Comments (1) »

Nectar & Ambrozijn, Ezels & Stenen

Me vandaag weer eens laten verleiden tot een dag van slecht eten. Of beter: niet eten. Na het ontbijt niets meer gegeten; met mijn metabolisme is dat geen goed idee. Dat zou ik moeten weten. En eerlijk gezegd: dat wéét ik ook. Ik voel het aan alles. Tegen twaalven stond ik eigenlijk al op mijn grondvesten te schudden, maar de doos met koekjes op het secretariaat bracht uitkomst. Eéntje dan. En een spekkie. Want als er één ding is waar ze op mijn werkplek goed voor zorgen, dan is het wel voor de inwendige mens die snakt naar allerhande zoete rotzooi.

Ik had me voorgenomen nog iets te eten, deze middag. Maar net dat éne moment dat het goed uit kwam was ik verdiept in de vele mails die nog op me lagen te wachten na een paar dagen afwezigheid. En ik ken mezelf. Passeer ik dat momentum waarop mijn lijf zich duidelijk roert (IK-HEB-HONGER!) dan hoef ik daarna ook niets meer. De honger verdwijnt en ik kan uren verder gaan zonder dat er ook maar een knaagje door mijn maagje trekt (vrij naar I’m so rumbly in my tumbly van Winnie the Pooh).

Maar dan moet je níet gaan hardlopen. En al mijn zinnen stonden bij het opstaan al naar rennen. Eindelijk! Het liefst vér en heel hard. Dus trok ik om vijf uur met zorg mijn wonderslofjes aan, gooide mijn tassen in mijn auto en wég was ik – nadat ik nog een extra glucotabje had weggezogen, want ergens voelde ik wel aan dat dat niet helemaal goed zat met mijn bloedsuikerspiegel.

Ik had het kunnen weten. Ik wist het. Natuurlijk wist ik het. Na een korte sprint úit de parkeergarage knalde ik de hete zon in. En dat terwijl ik de dag in de airco had doorgebracht. De hitte sloeg me als een moker in mijn nek. Even wennen, dacht ik nog, terwijl ik de bomen van de Erasmuslaan in het vizier kreeg. Zometeen loop ik in de schaduw, dan gaat het vast beter. Het prachtig aangelegde nieuwe rode fietspad zag er aanlokkelijk uit: dwars door een prachtig bomendecor. Aan het eind van de Erasmuslaan stond ik met een bonkend hoofd tegen een boom aangeleund. Zwarte sterretjes? Of zwarte sneeuw? In ieder geval iets met zwart en het ruiste erg in mijn oren. Oef. In een wat rustiger tempo hervatte ik mijn dribbel, maar de St Anna had alléén maar een gemeen heet zonnetje voor me in petto. Leuk als ik hier tegen de keien zou gaan, in het zicht van Jan en Alleman, bedacht ik me nog.

Het zou mijn eigen schuld zijn. Ik ken het belang van goed voedsel. Van tijdig eten. Van meerdere maaltijden, verspreid over de dag. Ik heb niet héél veel reserves, dus niet eten en dan je lijf aan een inspanning onderwerpen in de klakkende zon is niet wijs. Dat is me eerder overkomen. Ook toen ging ik tegen de vlakte. Sommige mensen leren nooit van de fouten die ze maken. Ik schaar me met liefde en plezier onder die categorie. Deze ezel kan zich rustig nog een paar keer fiks verwonden aan die zelfde goeie ouwe steen. Leg ‘m daar maar neer, ik raak ‘m vanzelf nog wel eens.

M’n loopje heb ik braaf uitgelopen. Let wel: op mijn tandvlees, en slechts het schamele aantal van 5 luizige kilometers. Ik had honger, ik had dorst, ik had het snot voor ogen. Ben meteen in mijn auto gestapt en naar de Appie gereden. Om een fikse maaltijdsalade. Een flink stuk geitekaas. Een liter yoghurt. Want een lijf moet je onderhouden. Al ben ik geen Goddess, je lichaam heeft verzorging nodig. Godenvoedsel. Eten. Fruit. Vitaminen. Water. Zórg. En ik mag in mijn handjes knijpen dat dat in mijn leven zo rijkelijk voorradig is.

Over het belang van voeding voor hardlopers bestaan diverse sites.
Op Run The Planet vind je informatie over hydration.
De site How to be fit geeft je een overzicht van de juiste voedselinname bij het hardlopen.
Als je RUNNING, HYDRATION, NUTRITION invult in google, word je overspoeld door alle sites die zich bezig houden met sport en voeding. Zeker een avondje browsen waard.

Maar eigenlijk komt het allemaal hierop neer: gewoon je gezond verstand gebruiken.

Alleen voor noodgevallen: glucotabs. Snelle suikers voor als die hongerklap je echt in your face raakt. http://www.glucotabs.nl/

Comments (2) »