Silly Running Addict

De dag begon beroerd. Slecht geslapen na een avond van krampen. Vroeg in bed gekropen, maar dat hielp weinig. Tegen de ochtend viel ik pas in slaap. Om er om half 8 achter te komen “dat ik nog wel een half uurtje mocht soezelen”. Ja, dát werkt dus niet. Dus om tien over half 9 schrok ik wakker: shit! Verslapen! In noodtempo mijn boterhammen gesmeerd, omgekleed, gewassen, auto gepakt om vervolgens het sportcentrum in te rennen. Ik was er. Net op tijd.

Vandaag heerlijk gelopen. Mijn zondag-ochtend-duurloop. Het begon nogal benauwd: warm weer, flink bewolkt, hoge luchtvochtigheid. Nog maar net aangeland bij de warming up na een minuut of 10 inlopen en ik was al bezweet. Het loopgroepje is flink uitgedund: er zijn nogal wat vakantiegangers en de zondagochtend is dan niet het meest populaire moment om vroeg uit de veren te gaan voor een loopje. Maar ik wás er, en het voelde heerlijk. Mijn loopmaatje was er ook, en met haar is het altijd goed converseren. Of het nu om melige flauwekul gaat of om serieuze onderwerpen: met haar is het altijd fijn lopen. Bovendien is ze een fantastische tempo-maker. Zeer consequent in de gekozen snelheid. Soms valt die me zwaar, maar eenmaal in haar cadans kan ik het hardlopen lang volhouden. 

Maar goed, deze zondagochtend dus. Terwijl de eekhoorns en de mieren nog enigszins wazig herstelden van het beukenotentaartenfeest dat ze tot diep in de nacht hebben gevierd (vrij naar Toon Tellegen) liepen we daar, in die benauwde hitte. Een paar honderd meter verwijderd van Het Kraantje Waarnaar Je Kunt Verlangen (bij het zweefvliegveld) floot de trainer voor rechtsaf. Hey! Uh! Wacht! Hij bleek onverbiddelijk. Geen kraantje; réchtsaf. Ik sukkelde wat mopperend door, maar na een poosje begon ik dan toch weer steeds makkelijker te lopen. Het dooie punt voorbij. Ja. Het was warm. Ja. Het was benauwd. Ja. Het was heerlijk om op dit moment door het bos te mogen hollen terwijl de rest van Nederland nog in zijn bed lag te stinken.

Ik heb al eerder met lof gesproken over de functies van een loopgroep. En als je zo’n groep opdeelt in individuen, dan heeft iedereen wel iets waardevols in te brengen.  We hebben bovendien allemaal dit gemeen: een passie voor het rennen. Bij de één wat groter dan bij de ander, maar die wens om daar op een zweterige zondagochtend te staan, gold in ieder geval vandaag voor ons allemaal. En dat terwijl er warme comfortabele bedden, heerlijke landerige ontbijtjes met stápels kranten en tuinen vol onweerstaanbare aantrekkingskrachten waren die de concurrentie stevig aangingen met onze loopwensen. Hulde! Driewerf Hulde voor dit setje Stoere Bikkels!

Er is één Stoere Bikkel, hij noemt zichzelf een Silly Walker, die hier wat nader toelichting behoeft. Hij noemt me een Drama Queen, en eigenlijk zit hij er (soms) niet eens zo ver naast. Hij is dol op renrokjes, maar eigenlijk begrijp ik niet waarom. Hij leest al mijn blogs, al is hij de enige in de hele wereld. En hij is een absolute running addict. Ik verzin dit niet. Het staat zelfs op z’n shirt. Ik ken ‘m nog niet zo lang, deze Silly Bikkel. Het selecte clubje “Berlijngangers” (halve marathon, april 2009) beleefde een goede voorbereiding, gezamenlijk, en de busreis gaf wat verrassende invalshoeken op personen die ik eerder slechts kon herkennen aan hun schoenzolen. Zo ook met deze malle bikkel. Die z’n kuitbeen brak tijdens een training, maar toch doorliep (ben je dan een bikkel of niet?), maar die ook tussen alle kwinkslagen door wat zachtere kanten van zichzelf durfde te laten zien. Hij zat me flink op mijn huid, vanochtend, en ik had ‘m gewaarschuwd: ik zou hem wel eens flink aanpakken – in tekst, want daar ben ik beter in dan in terugkaatsende opmerkingen die opvallen vanwege hun adremmiteit. Maar eigenlijk kan ik dat niet. Hem tekstueel op z’n nummer zetten. Dat zou een beetje silly zijn. Want alle individuen in mijn loopgroep voegen iets toe aan die sport die ik zo leuk vind. En dat geldt ook voor hem: deze beetje naïeve, pret-ogende malle kwinkslagende loper, die zo mogelijk nog erger verslaafd is aan rennen dan ondergetekende. Als dat z’n ergste zonde is, dan hoop ik dat ik nog lang mag kijken naar zijn schoenzolen, dat hij me met grote regelmaat terug “op-lus-t” en dat we allebei nog maar veel plezier beleven aan die samenbindende factor: rennen tot je erbij neervalt.

Hey, silly running addict, als je dit leest, dit gaat over jou. 🙂

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Gian said,

    Ik kon me ook absoluut niet voorstellen hoe jij zo’n voorbeeldig loopmaatje aan zou kunnen pakken. ‘Mal, beetje naïef’, hm, daar valt misschien wel weinig tegen in te brengen. Ennuh, Ik vind het ook fijn om jóuw loopmaatje te zijn.


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: