Got toenails?

Ik zag het net toen ik in bad ging. Je moet weten, ik had een flink stuk gerend, dus ik had wel recht op zo’n waterhete omhelzing van mijn sterk afgekoelde lijf.  Rillend stroopte ik m’n tights af, altijd lastig als die nat is van de regen en de modder. M’n voeten rood van de kou. En toen zag ik het. Hij hing er een beetje slapjes bij. Zo van “aan een draadje”, zielig, het einde nabij. Ik bukte me voorover, m’n voet op de badrand. Er was geen lievemoederen meer aan. Met een kort rukje trok ik ‘m uit z’n bed en droeg ‘m ten grave naar de prullenbak, voorzien van een theatraal  ta-da-dada-ta-dadadada-dadaaaaah….

Toen ik nog maar net was gestart met hardlopen, was ik heimelijk jaloers op de taal die de échte lopers gebruikten. Ze wisselden tips uit over kleding, ondergoed, tepelpleisters, uitharden van voeten, wat te doen bij peesplaatblessures en het correcte gebruik van compressiesokken. Dat ik het blokje nog niet om kon rennen zonder amechtig te hijgen was een teken bij uitstek dat ik never-nooit-nie bij ze zou horen. Maar wat zou ik graag met ze meepraten. Vertellen over hoe de compressiesokken me bevielen. Hoe mijn teennagels het stuk voor stuk hadden begeven bij het rennen van de zoveelste halve marathon. Dat zoogcompressen misschien wel dé oplossing waren in de strijd tegen geschuurde en gehavende tepels. En dat kampferspiritus echt highly ondergewaardeerd was en een prachtig hulpmiddel was ter voorkoming van blaren. Mijn goed ontwikkelde gevoel voor “ken je plaats in de groep” maakte dat ik wijselijk mijn mond hield. Deze conversatie was way over my head.

Inmiddels zijn we vele kilometers verder. Ongemerkt ben ik opgeschoten van een absolute beginner tot een redelijk ervaren loper. Hou me ten goede: ik loop áltijd achteraan. Vraag van mij geen snelheid. Denk niet dat ik de Kenianen naar de kuiten bijt. Maar éénmaal opgestart kan ik blijven lopen. ‘Type dieseltje. Of zwarte kip. Lekker langzaam, lekker lang. Punt is, dat je niet zover kunt lopen zonder ook last te krijgen van ongemakken. Mensen zijn namelijk niet gemaakt om belachelijk ver te rennen. Heb je het geitje bijna te pakken, werp je speer, dood het, eet het op. Klaar. End of story. Geen voorloper van de huidige mensenstandaard sloofde zich zo uit om uiteindelijk een stuk metaal aan een touwtje om de nek te kunnen hangen. De tragiek van de competitieve mens.

Terug naar de ongemakken… als ik in mijn loperskudde kijk, zijn er blessures galore. Van bilspieren die bij de minste inspanning in de hens lijken te staan tot arthrose in knieën, van oprispende maagzuren tot brandende peesplaten, van hielspoor tot shinsplints, er is een hoop ellende te bespeuren in mijn sport. Om nog maar niet te spreken van specifieke vrouwenkwalen: om de haverklap moeten plassen vanwege die zwakke blaas, pijnlijke borsten ondanks de betonnen sportbh’s die van iedere vrouw een jongetje weten te maken, pijn in de onderrug die meer dan killing wordt bij afstanden waarover je langer dan een uur loopt. Maar wat een echte hardloper typeert is dat een beetje pijn meer of minder ‘m niet uitmaakt. Daar loop ik wel doorheen. En het wonderlijke is: door de meeste pijntjes en ongemakken kún je ook heen lopen. Geef het een uurtje, bijt even flink op je tanden, probeer vooral even niet te vóelen, en lóóp, lóóp, lóóp!

Dat hardlopers ver kunnen gaan, soms té ver, blijkt uit het aantal uitgemergelde renschoenen dat na een marathon kokhalzend over de hekkens hangt. Er wordt niet gepauzeerd bij één van de vele mobiele toiletten die unterwegs te vinden zijn: laat maar lopen! Nu stoppen = tijdverlies = het aan flarden vliegen van een beoogd PR op deze afstand! Eens vond ik op mijn vele struintochten op het web deze foto:

In eerste instantie moest ik erg lachen. Het zal je gebeuren. Maar het drama hier is zoveel groter dan het leedvermaak dat ik voelde bij de eerste keer dat ik deze foto zag. De eerste reacties? Beláchelijk! Doe je toch niet! Maar deze jongen laat precies zien wat fanatieke hardlopers typeert: de drive om door te gaan no matter what… Het gaat wel over, het zal wel zákken, het wordt wel béter, nog even en je ziet er níets meer van. Of ie er zelf helemaal in gelooft weet ik niet: de blik op z’n gezicht spreekt boekdelen, en ik vermoed dat hij zelf ook wel waarneemt dat ie enorm stinkt. Maar het verlies van decorum is geen reden z’n droom op te geven. Over die thin blue line zal hij uiteindelijk overwinnen. Wie? Zichzelf waarschijnlijk. En al z’n imaginaire draken en demonen die ‘m achtervolgen. Hij zal er komen, die medaille om z’n nek voelen, en uiteindelijk vergeten dat hij ooit zo heeft gelopen. Iedereen weet dat je soms iets moet verliezen om te kunnen winnen. Overigens: de foto is gebruikt voor een “inspirational poster”, geheel volgens Amerikaanse standaard, voorzien van het onderschrift: Believe & Succeed. Hij geloofde er in. En het werd een succes.

Nu beginnen mijn teennagels het te begeven. Eén heeft ontslag genomen, de rest zal snel volgen. Het zal afzichtelijk zijn, als ik m’n teenslippers aan heb. Prachtige gelakte nageltjes had ik. En dan is er nu in ieder geval al één verdwenen, en die teen is nu voorzien van een mengeling van huid met nieuwe nagel. Het ziet er niet uit. En eigenlijk vind ik dat heel erg. Maar het hoort er bij. Teennagels is voor woossies. Dee dat geen pijn, vraagt zoonlief met een beetje een vies vertrokken koppie, afkeurend wijzend op dat stumperige teentje. Nee, zeg ik stoer. Daar voel je eigenlijk helemaal niets van.

PS: het verhaal van deze marathonloper is te vinden op deze site >http://mixmakers.net/other/my-first-marathon-experience/

 

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Joran said,

    Goeie site met veel info over veters :

    http://veters-strikken.mmavida.com


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: