Archive for januari, 2010

Geen brug te ver

Ieder jaar is er weer één om te bespiegelen. Dat geldt ook voor 2009. Omdat ongebreideld kritiek leveren al te makkelijk is, en ik daar alleen maar door in zak en as kom te zitten, heb ik besloten het jaar te reviewen  volgens de criteria:
a. wat ging goed? en
b. wat kan beter?

2009 startte bijzonder. Een trainer die zegt dat er meer is na de magische 7heuvelenloop: een halve marathon! We liepen van Apeldoorn via Venlo naar Berlijn, we liepen in Nijmegen, Groesbeek, Beneden-Leeuwen, Parijs, Amsterdam, en nog eens in Nijmegen. Honderden kilometers. Op oude schoenen, op nieuwe schoenen, met t-shirts van gelopen loopjes, sparend voor felbegeerde shirts van nog te lopen wedstrijden. Ik heb er ééntje waarop staat: I AMsterdam. Apetrots ben ik erop. Het t-shirt zit voor geen meter, veel te groot, het zwabbert om mijn tenger lijf, maar níemand anders dan ik alleen zal ooit dit t-shirt dragen. Desnoods als pyjama.

De kluit medailles die inmiddels aan de kroonluchter boven mijn bed hangt begint een gevaarlijk gewicht te krijgen. De lamp schommelt hevig onder de loden last, waarin al dat moois aan prachtig gekleurde linten hangt. Tegenwoordig kun je kiezen: wel of geen medaille na de wedstrijd. Het scheelt je ongetwijfeld inschrijfgeld, een euro of wat. En als rechtgeaard Zeeuws Meisje zou me dat toch moeten aanspreken. Maar de gedachte dat ik medailleloos huiswaarts zou keren is ondenkbaar.

Kinderlijk gelukkig draag ik in trein, bus of auto, op weg naar mijn woonst, het felbegeerde eremetaal om mijn nek. Ik loop er tankstations mee binnen, ga er mee in restaurants zitten, het kan me niet schelen: op die dag ben ik Queen for a Day. En daar hoort zo’n prachtige ketting bij.

In 2009 heb ik mezelf overtroffen. Ik liep een halve M in 2.28 u, om dat binnen een half jaar te verbeteren tot 2.15u. Er zit winst in, dat weet ik zeker. En voor die tweede keer had ik amper getraind: we liepen ‘m gewoon, m’n maatjes en ik. Omdat we overlopen van enthousiasme. Omdat lopen zo leuk is. Ik zou een goede loop-evangelist zijn. In mijn blakend enthousiasme bekeer ik iedereen tot een paar goede loopschoenen, een goedgekozen bosperceel en voldoende tijd om als dartel hert elk onuitgestippeld bospad te begalopperen. Vriendjes en vriendinnetjes, collega’s en familie: ik ben een regelrechte Loop Getuige en sleur iedereen – desnoods aan de haren – naar Heumensoord om daar dezelfde geneugten van fysieke loop-inspanning te ondergaan als ik zelf wekelijks aan den lijve ondervind.

Dat ging dus goed, in 2009. Maar het kan beter. Jaren geleden maakte ik een lijstje voor m’n leven. Maar levenslijstjes of bucket lists hebben de neiging niet korter te worden, naar gelang je er zaken van af kunt strepen. In tegendeel: ze worden langer en langer zolang je tijd niet onbegrensd is. In 2010 wil ik iets belangrijks van mijn bucket list  schrappen. Iets wat er stiekem op is gekropen, zonder dat ik het zag: de heimelijke wens om een marathon uit te lopen. En als het dan éven kan, ook de mooiste van allemaal: de NYC Marathon. Dáár de medaille van te dragen. Dáár het t-shirt van te mogen dragen. Die herinneringen op mijn netvlies te hebben.

Als ik eraan denk lopen de rillingen me over het lijf. Binnenkort start ik met trainen. Ik hoop dat mijn knieën het redden. Dat m’n voeten het overleven. Dat m’n moraal niet breekt. Maar komen zal ie er. Hoe we dat hier in 024 zeggen: al mowwe krûpe!

 

 Iedere dag dat ik loop, vandaag noodgedwongen op de loopband vanwege de gladheid, tel ik mijn zegeningen. En ik ben vast van plan dat in 2010 vaker te doen, béter, tellen of ik wel goed geteld heb, en die zegeningen stuk voor stuk koesteren. Omdat ik weet dat wat ik realiseer niet voor iedereen is weggelegd. Daarom heb ik besloten in 2010 te gaan lopen voor wie het niet kan. Omdat ziekte haar verhindert te lopen. Omdat je van borsten doodziek kunt worden, en we daar met z’n allen iets aan moeten doen. In 2010 loop ik voor háár. Omdat haar lange haar uitvalt. Omdat ze moet kotsen van de chemo. Omdat ze bang is dat ze haar kind nooit groot zal zien worden. Omdat ze dapper is en doorzet. Daarom. Voor iedere euro die ik spendeer aan het lopen, zet ik een euro opzij: voor haar.

Wil je me helpen in de strijd tegen haar borstkanker? Je bijdrage is van harte welkom. Per gelopen wedstrijdkilometer kun je me sponsoren. Hoeveel je sponsort bepaal je zelf. Alle hulp is welkom.

Gisteren viel de bevestiging binnen. Op 12 juni 2010 loop ik de Broloppet. 21 kilometer, van Denemarken naar Zweden. Voor die specifieke dag zoek ik sponsors (mail me op: mireille024@gmail.com) . Ik zweer het je: op die dag loop ik over water en fladder ik naar de overkant. In 2010 gaat geen brug mij nog te ver.

Advertenties

Comments (4) »