Van hier tot Tokyo

Om mijn taalvaardigheid Engels boven zeespiegelniveau te krijgen, volg ik sinds een aantal maanden een cursus Proficiency in English. Het is de bedoeling dat ik in juni het felbegeerde Cambridge Certificate haal. Volgens de site van het prestigieuze instituut geeft dit certificaat me direct toegang tot vele werkgevers, dúizenden, en kan ik waar ook ter wereld studeren. Alle gerenommeerde instituten zullen me met open armen ontvangen. Je begrijpt, mijn toekomst zit gebeiteld.

Waarom vertel ik dit? Was dit niet een blog over hardlopen? Uhuh, zeker wel. Voor m’n English Classes moest ik naar een tweetal TED-talks luisteren. TED staat voor Technology Entertainment Design. Het is een kleine organisatie die zich ten doel stelt kennis en inzichten te verspreiden over de hele wereld. Een inspirerend rondreizend circus van sprekers, toegankelijk voor een groot en breed geïnteresseerd publiek. Anyways, mijn huiswerk bestond uit het beluisteren van twee van de vele TED-lezingen, en ik besloot te luisteren naar de lecture van Dan Gilbert, een psycholoog verbonden aan Harvard University. 20 minuten lang luisterde ik naar zijn uiteenzetting over de vraag waarom mensen gelukkig zijn. Waar het op neer kwam: mensen zijn in staat hun geluk te “synthesizen”. Zelfs na de meest nare ervaringen zijn we positief: ja, het was triest, zo’n burn-out stuurt je door je diepste dal, maar ik heb er veel van geleerd. Of: vreselijk, die rolstoel, maar het is het beste wat me is overkomen. Het grootste gevaar voor dit maken, dit samenstellen van je geluk is het hebben van keuzes. Hoe meer keuzes, hoe lastiger het wordt je geluk “maakbaar” te houden. Sta je voor voldongen feiten, dan ben je beter in staat de zaken samen te voegen tot een happy ending. Een prachtig verhaal, en zeker twintig minuten stilzitten en ademloos kijken en luisteren waard.

To the point…  Eergister liep ik samen met zo’n 20 loopmaatjes der 30. Halbmarathon van Berlin. Nou ben ik niet bepaald ervaren. Maar hey, been there, done that, en deed het dus eergisteren weer. M’n derde halve marathon. Hoewel ik niet echt bijster goed had getraind, begon ik toch met enig vertrouwen aan die reis. Geloof me, het is een prachtige route. Unter den Linden, onder de Brandenburger Tor, langs de Siegessaule, naar Charlottenburg, via prachtige rijke stadswijken naar de Ku’damm, langs de Gedächniskirche, via het SonyCenter naar Checkpoint Charlie, om vervolgens in de buurt van het Rote Rathaus in een totale overwinningsroes te eindigen. Prachtig, prachtig. Ware het niet dat 21 kilometer  echt een róteind is. En daar kwam ik na 11 kilometer al achter. Samen met maatje Henk was ik strak op weg. We liepen mooi op koers, het zou geen beroerde tijd worden. Maar Henk bleef fit, en die glimlach om z’n mond bleek niet wég te branden, zelfs niet met de Zitronentee die ons om de zes kilometer werd geserveerd door goedmoedige vrijwilligers. Ik had het al helemaal gehad, alsof ik naar Tókyo aan het rennen was, maar Henk sleepte me woordeloos aan m’n haren over de bodem van de put: vérder Veters! Immer weiter! Bij het bordje 18 km belandde ik in de krochten van mijn ego – of wat de restanten daarvan leken te zijn. Zelfs Henks bemoedigende woorden kwamen niet meer aan. Om te voorkomen dat zijn tijd beïnvloed zou worden door mijn steeds verder afkalvende voetenwerk stuurde ik ‘m weg: You Go Boy! Weifelend keek hij me aan. Echt? Ja! Ja! Weg jij! Gáán! Hij schoot weg, ik staarde nog een tijdje moedeloos naar z’n schoenzolen, tot ik ook dat profiel niet meer kon onderscheiden . All gone.

Nu heb ik voor noodgevallen altijd een MP3 speler bij me. Want eenmaal alléén ben ik niet meer zoveel waard, en dan heb ik een duidelijke instructie nodig om me weer een beetje in het gareel te krijgen. Die instructie komt meestal voort uit een gebiedende beat. Jumping! Jumping! zong Beyoncé in m’n oor. Ik kon alleen maar denken, kom op met die veters, lopen gij, hou vast die beat. Het schoot door m’n hoofd: ik ga toch niet uitvallen? Nu ik het bordje 19 KM al kon onderscheiden? No way! Geen Veters zou hier het loodje leggen. Geen denken aan. Jumping! Jumping!, na de finish mag je crashen, under no circumstance ga je hier inzakken als de eerste de beste plumpudding. In mijn hoofd visualiseerde ik een coach die me vermanend toesprak: we zijn niet zover gekomen om hier uit te vallen. En nou lopen jij, dan kunnen we daarna tenminste douchen en naar huis. In gebiedende wijs vloog ik uit mijn Zak & As en vervolgde ik m’n laatste kilometers, steeds sneller, Jumping! Jumping!, tot ik Henk weer in het vizier kreeg en hem op enkele meters voor de finish inhaalde. Ik wás er weer. Maar mijn God, wat was ik diep gegaan. Bodemloos, maar dan nog dieper. Eenmaal over de eindstreep schoot een Notartzt naar me toe. Of het wel ging? Nee, of ja, of nee, of ja toch, het ging wel, geen zorgen. Met m’n handen op m’n hoofd, totaal buiten adem en lijkbleek, ging ik richting de medailles. Zo gaaf. Die worden in Berlijn nog ómgehangen. Het meisje dat de egards waarnam keek me plechtig aan. Mooi moment. Niet veel later heb ik m’n mobiel-met-camera in de handen van een Spaanse Schone geduwd. Of ze een foto kon maken. Van mij en mijn medaille. Ofcourse, zei ze met een prachtige tongval.

Twee dagen later brandt de medaille nog in m’n broekzak. Ik heb het toch maar weer mooi geflikt. En ook nog eens 8 minuten sneller dan vorig jaar. Ik voel me helemaal happy met m’n prestatie. En hoe zwart ik het ook inzag, daar rond die 18e kilometer, hoeveel pijn ik ook heb geleden, ik heb m’n geluk helemaal gesynthesized. Ik heb ervan geleerd. Het was een prachtige ervaring. Dit was een goede leerschool. Ik had het niet willen missen. En wat dacht je hiervan: What doesn’t kill you makes you stronger.

En oh ja… volgend jaar gewoon weer. Harder, better, faster, stronger….

Finisher filmpje: zoek de Veters:
http://www.finisherclip.de/de/previews/index/52/F7051

 

Advertenties

2 Reacties so far »

  1. 1

    Marian said,

    Goh.. zo’n mooi Cambridge diploma hangt hier sinds kort (beter gezegd: staat te verstoffen, waar moet je zo’n diploma toch laten?). Maar tot meer inzicht in mijn afkeer van hardlopen heeft de cursus niet geleid…ook het maken van keuzes veranderde niet, toch de verkeerde teksten aangehoord!
    Wellicht moeten we samen bij de AH een keertje naar jouw English learning text luisteren….;-)

  2. 2

    Elke said,

    Hoi,

    Ik kreeg deze link van mijn vader doorgestuurd…ik moést dit verhaal lezen waar hij in voorkwam. Was erg nieuwsgierig dus gelijk even gelezen. Leuke blog! Gefeliciteerd met je afstand, een hele prestatie!!

    Elke Nuijen 😉


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: