Room with a view

Het mooie van op stap gaan met je loopmaatjes is dat je inzichten verkrijgt die je anders niet voor je kiezen zou krijgen. Mijn lopies zijn van een bijzondere soort. Mogelijk kwamen ze nooit op mijn pad als we niet die  passie voor het hardlopen zouden delen. Het rennen heeft ons samengebracht, en dat brengt met zich mee dat ze me laten meedelen in hun blik op de wereld. Mijn maatjes zijn kleurrijk, bijzonder en staan open voor andere gezichtspunten.

Als je vier dames op een kamer met stapelbedden te slapen legt, krijgt zo’n loopweekend al snel iets van een schoolreisje. Inclusief kruimels in bed, slapeloze nachten, rare gewoonten en roze pyjama’s. We waren goed aan elkaar gewaagd. Al die eigenaardigheden die we ontegenzeggelijk meenamen in de hostal-kamer kregen iets kolderieks daar. We hebben lol gemaakt tot onze kaken zeer deden. Het mooie van lachen is dat je er zo heerlijk in door kunt rollen. Met deze roomies kom ik aan m’n jaarquotum dubbel liggen binnen een tijdsbestek van 3 dagen. Prachtig. Zo hard moeten lachen dat je geen geluid meer maakt. De tranen over je wangen voelen rollen en er niets meer tegen kunnen doen. Heerlijk.

Afgelopen weekend renden we samen door de straten van Barcelona. We liepen op een donker ogende zondagochtend naar de regen die met bakken uit de lucht kwam regelrecht de zon in die ons na de finish bij de Arc de Triomphe goddelijk verwarmde. Een race die ik niet makkelijk zal vergeten, omdat ik nooit eerder zo lekker liep. Het is een heftig jaar geweest, en ik heb niet getraind zoals ik had moeten doen, maar bij deze run vergat ik alle zwaarte, verloor ik alles wat me tegenhield en kon ik onverholen blij over de finish gaan. Niet een tijd om over naar huis te schrijven. Niet de race van m’n leven. Maar wel gelopen alsof ik op handen werd gedragen, alsof ik op wolken liep, alsof ik gecoacht werd door een onzichtbare mentor die het beste uit me boven haalde. Zó lopen kost geen moeite. Zó lopen levert alleen maar energie op.

Met één van m’n loopmaatjes sta ik voor het raam van onze stapelbeddenstal. 12 hoog. De stad aan onze voeten. Ik voel wat ze zeggen wil. Dat het zo mooi is. Hier te zijn. Met elkaar. Samen te lopen. Te lachen. Hier naar buiten te kijken.

En ze heeft gelijk. Ik voel de stad in m’n aderen stromen. Hoe langzaam de luiken in m’n hoofd open gaan. Ik glimlach. Dit weekend is het open huis in mijn hoofd. En de mooiste kamer zit vlak achter m’n ogen. Mijn lenzen op de wereld, mijn blik op het leven, mijn oog op Barcelona. Een penthouse, gedecoreerd met speciale vriendschappen en bijzondere gebeurtenissen.

En nu loop ik al dagen te glimmen. Met die medaille, de lelijkste die ik ooit verdiend heb, brandend in m’n broekzak. Mitja Marató de Barcelona in godgruwelijk brons. Je zou er bijna niet van slapen. Zo trots ben ik. Zo blij ben ik. M’n endorfines vieren feest, en ik hoop dat ze dat nog lang blijven doen.

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Sari said,

    Ha loopmaatje van me! Het is alweer lang geleden dat je dit schreef zie ik en nu lees ik het pas. Ik was er bij! Wat was het bijzonder. Je beschrijft het heel mooi, de sfeer komt weer even terug. En een brede glimlach.


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: