Archive for mei, 2011

de #meisjesvanhetsecretariaat

Ik weet wel dat ik tot vervelens toe kan praten over het hardlopen. M’n grote passie. Een snellere harteklop kreeg ik, letterlijk of figuurlijk, nooit eerder van iets waar ik me vrijwillig voor inzet – en niet voor betaald krijg. Dat hardlopen… ach, uren kan ik erover uitwijden.

Het moest er dan ook wel een keer van komen dat ik iemand met mijn verhalen zou infecteren. Ik weet niet meer precies hoe het ter sprake kwam, maar op een mooie dag in oktober 2010 sprak ik met de #meisjesvanhetsecretariaat over hardlopen, en iemand moet een balletje hebben opgegooid: dat zou ik ook wel willen kunnen. Ik moet gehapt hebben: ik kan het je leren. Ze moet gezegd hebben: dat is een goed plan. Want op 1 november 2010 startten we een loopgroepje. Van scratch af. Het aller- aller- allereerste begin van hardlopen. Dat leek toen nog op wandelen. We begonnen met 4 man sterk, en gaandeweg sloten zich een aantal hardlopers aan. Er werd een doel gesteld: de Marikenloop. 5 prachtige kilometers door een minzaam stukje bos in het Nijmeegse domein.

Ze hebben gelopen. Ze hebben gezweet. Ze hebben gelachen. Ze hebben gevloekt. Gebeden. Misschien zelfs gehuild – maar het waren zulke bikkels, dat ik dat niet heb mogen waarnemen. Deze zwaan-kleef-aan-groep, deze #meisjesvanhetsecretariaat, kwamen steeds verder. 10 minuten? Halen we nooit. Hoeveel hebben we gelopen? 20? Dat KAN niet. Jawel. Het kon. Ze konden 25, ze konden 30 minuten. Hell, ze haalden zelfs 45 minuten. Tijdens een werkweek in het buitenland wisten ze de afstand in 38 minuten af te leggen. Stelletje krengen. Zomaar zonder mij. Gelukkig legden we nog geen week later dezelfde afstand samen in 36 minuten af. 2 minuten winst in een week… dat voorspelt nog wat!

En nu is het vrijdag de 13e. Ik zou vandaag een Marikenloopje doen met m’n favo maatje Sari. 5 kilometertjes, niet zoveel, gewoon als laatste rondje. Even bijkletsen, even samen lachen. Want met Sari lopen is altijd een feestje, hoe kort het ook is. M’n hoofd wil niet mee, een fikse pijn op m’n linkeroog gooit roet in het eten. Met de nodige triptanen achter m’n kiezen probeer ik van me af te zetten dat lopen er vandaag niet meer in zit. Ik moet me maar concentreren op zondag, 15 mei, de dag van de Marikenloop, de dag van de #meisjesvanhetsecretariaat.

Ze weten hoe het moet. Ze weten dat ze het redden. De een wat sneller. De ander wat langzamer. Alle tips hebben ze in hun hoofd zitten. Ze weten dat de eerste tien minuten killing zijn. En dat als je doorrent, alle pijntjes verdwijnen. Dat als je vastbijt, je veel meer kan dan je denkt. Ze kunnen 45 minuten. Ze hebben er maar 36 nodig. En dan de ruggen recht voor de foto, alles eruitgooien wat erin zit en trots over de finish gaan.

En ik? Ik ben een watje. Ik kan er nu al helemaal week van worden. Niet van die Marikenloop. Dat was een doel. Die weg daarnaartoe, die is zo veel meer waard. En ik mocht er bij zijn. Getuige zijn. Van 5 vrouwen die weten wat ze waard zijn. Zie ze maar eens rennen, zondag. De #meisjesvanhetsecretariaat. Because they’re girls.

Though girls… My girls…

Trotse Veters….

Comments (1) »