Archive for juni, 2011

Op naar de sterren…. en daar voorbij!

Het is bijzonder hoe mechanismes in je hoofd kunnen werken. We zeggen al te makkelijk tegen onszelf dat we niet in staat zijn een bepaald doel te bereiken. Daarvoor dragen we honderdduizend argumenten aan die stuk voor stuk hout snijden. Had je me 4 jaar geleden verteld dat ik in staat zou zijn 2.5 uur ononderbroken hard te lopen, ik had je meewarig aangekeken, strak zoekend naar tekenen dat je echt hard op je achterhoofd was gevallen. Toch loop ik nu 2.5 uur onafgebroken hard. Misschien niet zo hard als ánderen, of zo hard als ik zou wíllen. Maar wel hard.

In november dachten de meisjes van het secretariaat dat ze niet of nooit 5 kilometer achter elkaar zouden kunnen hardlopen. En in mei gingen ze allemaal over de finish van de Nijmeegse Marikenloop. Mooi doel gesteld. Prachtig resultaat. Ze konden zich die eerste trainingen nog goed herinneren: we liepen maar een halve minuut hard! Klopt, en gaandeweg gingen ze verder. Trainden ze hard om het gestelde doel te bereiken: de Mariken-medaille binnenslepen.

Op het secretariaat is inmiddels een bescheiden Hall of Fame ingericht. Medailles en startnummers hangen aan de muur. Zeker weten dat er nog meer bij komt, ze zijn druk aan het zoeken naar leuke loopwedstrijden waar ze nog meer van het felbegeerde metaal kunnen halen. Ladies runs, Meidenlopen, Dijkenlopen of Bruggenlopen: alles wordt gescreend op “leuk?” en “kunnen we dat?”. Natuurlijk kunnen ze dat. Die 5 km, die zit al in de pocket.

Gisteren vertelde ik tijdens onze wekelijkse Woensdagtraining dat we gingen afwijken van de route. Er werd wat onzeker gekeken. Óver de 5k heen? Of ik dat wel zeker wist? Jawel. Nu eens niet afslaan bij de 2e slagboom (de Marikenroute van 5k) maar réchtdoor langs het zweefvliegveld, tot bij het kraantje over het spoor. Het was warm, het bos was stoffig, maar we hebben het gered. Het kraantje, speciaal voor alle hardlopers en fietsers door de bewoners van het aanpalende boerderijtje daar aangelegd, gaf verkoeling. Het water lijkt er mágisch. Vervolgens doken we de Biesseltsebaan op, eerst in de klakkende zon, daarna heerlijk in de schaduw van het bos. Aangekomen bij het PCN het spoor overgestoken en weer het bos ingedoken. Mijn ‘wandel-toetje’ werd stug genegeerd. Er werd hárdgelopen! Niet gewandeld! (‘En ik wil naar huis’, mopperde er één…). Ze liepen voor het eerst 9.3 km. 9.3km??? Jazeker. Want als je 5 kunt, dan kun je ook 10…

Soms moet je vertrouwen hebben in je lijf. Niet letten op het kloppen van je hart, maar om je heen kijken en de manshoge varens in het bos zien. Het geritsel van de hagedisjes door het dorre blad op de grond horen. Die hertjes zachtjes zien wegsluipen. En vooral die geur opsnuiven van een bos dat de warmte van de zon heeft geabsorbeerd. Dat lijf volgt je voeten wel, hardlopen is in essentie niets anders dan niet stoppen met je ene voet voor de andere te blijven zetten. En dat je moe bent? Daarvan kun je uitrusten. Dat je voeten branden? Straks wacht je een koel bad. Dat je honger krijgt? Het eten zal je zó goed smaken…

Je kunt meer dan je denkt. Je voeten zijn misschien niet zo groot, maar de hele wereld past eronder.

Comments (1) »